Voor verwijzende oogartsen

Een maculagat ontstaat meestal spontaan, zonder duidelijke oorzaak. Er zijn geen aanwijzingen voor een erfelijke afwijking. De kans dat een maculagat uit zichzelf sluit is bijzonder klein.

Het netvlies is een lichtgevoelige laag aan de achterzijde van de binnenkant van het oog. Licht komt op het netvlies terecht. Het netvlies zet licht om in signalen die naar de hersenen worden gestuurd. De hersenen maken hier een beeld van. Het midden van het netvlies heet de macula (of de gele vlek; zie figuur 1). Met dit deel van het netvlies kunnen we het scherpst zien. Door meestal onbekende reden kan er een afwijkend membraan over de macula gaan groeien (zie figuur 2). Het membraan kan gaan samentrekken, waardoor er plooien in het netvlies ontstaan. Dit wordt een maculapucker genoemd. De visus kan hierdoor vervormen. Ook kan de visus waziger worden. Deze klachten kunnen langzaam of snel verergeren. Een maculapucker kan leiden tot slechtziendheid, maar leidt niet tot blindheid.

Het glasvocht is een soort gelei dat de ruimte tussen de lens en het netvlies vult. Met het ouder worden verandert de samenstelling van het glasvocht geleidelijk en gaat het verschrompelen. De achterkant van het glasvocht kan hierbij aan de macula gaan trekken. Dit wordt “vitreo-maculaire tractie,” of VMT, genoemd (zie figuur 2). Dit leidt tot een vermindering van het gezichtsvermogen.